രാഷ്ട്രീയ സ്വയംസേവക സംഘം (RSS) തങ്ങളുടെ 'അഖണ്ഡ ഭാരതം' എന്ന ഏകശിലാ രൂപത്തിലുള്ള, സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിലൂന്നിയ രാഷ്ട്രസങ്കല്പം നടപ്പിലാക്കാൻ വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ വിജയിച്ച പരീക്ഷണങ്ങൾ—അത് കുംഭമേളയാകട്ടെ, ജാതി രാഷ്ട്രീയമാകട്ടെ—അപ്പാടെ തെക്കോട്ട് പറിച്ചുനട്ട്, ദ്രാവിഡന്റെ തനതായ ജീവിതരീതിയെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും ഹിന്ദുത്വവൽക്കരിക്കാൻ' നടത്തുന്ന ഗൂഢ നീക്കങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടേണ്ടതുണ്ട്.
ഇന്ത്യയുടെ വർത്തമാനകാല രാഷ്ട്രീയ ഭൂപടത്തിൽ, വിന്ധ്യ-സത്പുര പർവ്വതനിരകൾ കേവലമൊരു ഭൂമിശാസ്ത്ര അതിർത്തിയല്ല; അതൊരു സാംസ്കാരിക പ്രതിരോധത്തിന്റെ വന്മതിലാണ്. സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി ഉത്തരേന്ത്യൻ സമതലങ്ങളിൽ നിന്ന് ആർത്തലച്ചെത്തുന്ന അധികാരത്തിന്റെ കുതിരക്കുളമ്പടികൾ പലകുറി തട്ടിനിന്നത് ഈ വിന്ധ്യൻ മലനിരകളിലാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന്, നാഗ്പൂരിൽ നിന്ന് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയ സ്വയംസേവക സംഘം (RSS) എന്ന ഹൈന്ദവ ഫാസിസ്റ്റ് കൂടാരം, തങ്ങളുടെ 'അഖണ്ഡ ഭാരതം' എന്ന ഏകശിലാ രൂപത്തിലുള്ള, സവർണ്ണ മേധാവിത്വത്തിലൂന്നിയ രാഷ്ട്രസങ്കല്പം നടപ്പിലാക്കാൻ ഈ വിന്ധ്യൻ മതിലിനെ തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ വിജയിച്ച പരീക്ഷണങ്ങൾ—അത് കുംഭമേളയാകട്ടെ, ജാതി രാഷ്ട്രീയമാകട്ടെ—അപ്പാടെ തെക്കോട്ട് പറിച്ചുനട്ട്, ദ്രാവിഡന്റെ തനതായ ജീവിതരീതിയെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും ഹിന്ദുത്വവൽക്കരിക്കാൻ' നടക്കുന്ന ഗൂഢമായ നീക്കങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടേണ്ടതുണ്ട്.
ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് കേരളത്തിലും തമിഴ്നാട്ടിലും, കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും ദ്രാവിഡ കക്ഷികളുടെയും സ്വാധീനം കാരണം ആർഎസ്എസിന് രാഷ്ട്രീയ അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കാൻ പ്രയാസമാണ്. അതിനാൽ, രാഷ്ട്രീയത്തിന് പകരം 'സാംസ്കാരികമായ സ്വാംശീകരണം' (Cultural Appropriation) എന്ന തന്ത്രമാണ് അവർ ഇവിടെ പയറ്റുന്നത്.
സാമൂഹ്യ രംഗത്തെ മാറ്റങ്ങളെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ആർഎസ്എസിന്റെ ഈ സാംസ്കാരിക അധിനിവേശത്തിന്റെ (Cultural Invasion) ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ആര്യൻ അധിനിവേശ സിദ്ധാന്തത്തിലെ തിരുത്തലുകൾ മുതൽ, ദ്രാവിഡ ഭാഷാ കുടുംബത്തിന്റെ പ്രാചീനതയും സിന്ധു നദീതട സംസ്കാരവുമായുള്ള ബന്ധവും വരെ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ വ്യക്തമാകുന്നത്, ഇതൊരു സ്വാഭാവിക സാംസ്കാരിക വിനിമയമല്ല, മറിച്ച് കൃത്യമായ അജണ്ടയോടു കൂടി നടക്കുന്ന ഒരു സാംസ്കാരിക എഞ്ചിനീയറിംഗാണ് എന്നാണ്. ഈ പുതിയ വിവരങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ, വിന്ധ്യനപ്പുറത്തെ കാവിക്കോട്ടകൾ ദ്രാവിഡ സ്വത്വത്തിന് മേൽ ഉയർത്തുന്ന വെല്ലുവിളികളെ നമുക്ക് ഒന്ന് ഇഴകീറി പരിശോധിക്കാം.
വിന്ധ്യ-സത്പുര: 'അധിനിവേശ'മല്ല, പക്ഷെ 'ആധിപത്യം' സത്യമാണ്
ചരിത്രപഠനങ്ങളിൽ ഒരുകാലത്ത് പ്രബലമായിരുന്ന 'ആര്യൻ ഇൻവേഷൻ തിയറി' (Aryan Invasion Theory) ഇന്ന് വലിയ തോതിൽ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട് എന്നത് യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ആധുനിക ജനിതക-പുരാവസ്തു പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ആര്യന്മാർ രഥങ്ങളിലേറി വന്ന് യുദ്ധം ചെയ്ത് ദ്രാവിഡരെ തോൽപ്പിക്കുകയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മധ്യേഷ്യയിൽ നിന്നുള്ള ജനവിഭാഗങ്ങൾ പല ഘട്ടങ്ങളിലായി ഇന്ത്യയിലേക്ക് കുടിയേറുകയും (Migration), സാവധാനമുള്ള സാംസ്കാരിക വിനിമയത്തിലൂടെ (Cultural Diffusion) വൈദിക സംസ്കാരം പ്രചരിപ്പിക്കുകയുമായിരുന്നു എന്നാണ്.
എന്നാൽ, ഇവിടെയാണ് ഹിന്ദുത്വ ശക്തികൾ ചരിത്രത്തെ വളച്ചൊടിക്കുന്നത്. 'അധിനിവേശം' നടന്നില്ല എന്നതുകൊണ്ട് 'ആധിപത്യം' (Hegemony) നടന്നില്ല എന്ന് അർത്ഥമില്ല. വിന്ധ്യ പർവ്വതനിരകൾ ഒരിക്കലും കടക്കാനാവാത്ത ഒരു വന്മതിലായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അത് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ലോകങ്ങളെ വേർതിരിച്ചിരുന്നു. സിന്ധു നദീതട സംസ്കാരം (Indus Valley Civilization - IVC) തകർന്നപ്പോൾ, അവിടെയുള്ള ജനത തെക്കോട്ട് കുടിയേറി എന്ന സിദ്ധാന്തം (Migration Theory) ഇന്ന് കൂടുതൽ ബലപ്പെടുകയാണ്. 3300-1300 ബിസി കാലഘട്ടത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന സിന്ധു നദീതട സംസ്കാരത്തിലെ ഭാഷ 'പ്രോട്ടോ-ദ്രാവിഡ' (Proto-Dravidian) ആയിരുന്നു എന്ന് മിക്ക ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞരും കരുതുന്നു. അതായത്, ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും പ്രാചീനമായ നാഗരികതയുടെ യഥാർത്ഥ അവകാശികൾ ഇന്ന് വിന്ധ്യന് തെക്കുള്ളവരാണ് എന്ന് നിലവിലെ എല്ലാ ശാസ്ത്രീയ സാമൂഹിക പഠനങ്ങളിൽ നിന്നും അനുമാനിക്കാം.
ആർഎസ്എസ് ഭയക്കുന്നത് ഈ സത്യത്തെയാണ്. സിന്ധു നദീതട സംസ്കാരം വൈദികമായിരുന്നു എന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കാൻ അവർ പെടാപ്പാട് പെടുന്നത്, ദ്രാവിഡരുടെ ഈ പാരമ്പര്യത്തെ (Heritage) തട്ടിയെടുക്കാനാണ്. "നമ്മളെല്ലാം ഒന്നാണ്" എന്ന് പറഞ്ഞ്, വൈദിക സംസ്കാരത്തിന്റെ മേൽക്കോയ്മ അംഗീകരിപ്പിക്കാനാണ് 'അധിനിവേശ സിദ്ധാന്തത്തെ' അവർ എതിർക്കുന്നത്. കുടിയേറ്റമാണ് നടന്നതെങ്കിൽ കൂടി, ആ കുടിയേറ്റക്കാർ കൊണ്ടുവന്ന സംസ്കൃത-വൈദിക സംസ്കാരം, ഇവിടുത്തെ തനതായ ദ്രാവിഡ സംസ്കാരത്തിന് മേൽ കുതിരകയറാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നത് ചരിത്രസത്യമാണ്. ആ കുതിരകയറ്റത്തിന്റെ പുതിയ രൂപമാണ് നാം ഇന്ന് കാണുന്ന ഹിന്ദുത്വ രാഷ്ട്രീയം.
ദ്രാവിഡം: വംശമല്ല, അതൊരു ഭാഷാപരമായ കോട്ടയാണ്
ആർഎസ്എസിന്റെ 'ഹിന്ദി-ഹിന്ദു-ഹിന്ദുസ്ഥാൻ' എന്ന മുദ്രാവാക്യം ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ തട്ടിത്തകരുന്നത് ദ്രാവിഡ ഭാഷാപരമായ അടിത്തറയിലാണ്. വടക്കും തെക്കും തമ്മിലുള്ള വിഭജനം വംശീയമല്ല (Not Racial), മറിച്ച് ഭാഷാപരമാണ് (Linguistic) എന്ന് പുതിയ പഠനങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നു. കൊളോണിയൽ ചരിത്രകാരന്മാർ നിർമ്മിച്ചെടുത്ത 'ആര്യൻ-ദ്രാവിഡ വംശീയ സിദ്ധാന്തം' (Racial Theory) തെറ്റാണെന്ന് ആധുനിക ജനിതക ശാസ്ത്രം തെളിയിക്കുന്നുണ്ട്; ഇന്ത്യക്കാരെല്ലാവരും—Ancestral South Indians (AASI) ഉം ഇറാനിയൻ കർഷകരും ഇടകലർന്ന്—ജനിതകമായി സമ്മിശ്രരാണ്.
ഭാഷയെന്നത് വെറുമൊരു ആശയവിനിമയ ഉപാധിയല്ല; അതൊരു ജനതയുടെ ചിന്താപദ്ധതിയാണ് (Thought Process). തമിഴന്റെ 'തിരുക്കുറളും', മലയാളിയുടെ 'എഴുത്തച്ഛനും', കന്നഡിഗന്റെ 'വചന സാഹിത്യവും' മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന ധാർമ്മിക ലോകം, ഉത്തരേന്ത്യൻ 'രാമചരിതമാനസ'ത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്.
എന്നാൽ, ഈ 'ജനിതക സമാനത'യെ ഉയർത്തിക്കാട്ടി, സാംസ്കാരിക വൈവിധ്യത്തെ റദ്ദാക്കാനാണ് സംഘപരിവാർ ശ്രമിക്കുന്നത്. വംശീയമായി ഒന്നാണെങ്കിലും, ഭാഷാപരമായി ദ്രാവിഡ ഭാഷാ കുടുംബം (Dravidian Language Family) സംസ്കൃതജന്യമായ ഇന്തോ-ആര്യൻ ഭാഷകളിൽ നിന്ന് ഘടനാപരമായിത്തന്നെ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നു. 4500 വർഷത്തെ പഴക്കമുള്ള, ബിസി 2500-ഓടെ രൂപപ്പെട്ട പ്രോട്ടോ-ദ്രാവിഡ ഭാഷയിൽ നിന്നാണ് തമിഴും മലയാളവും തെലുങ്കും കന്നഡയും ഉത്ഭവിച്ചത്. എലാമൈറ്റ് (Elamite) ഭാഷയുമായി ഇതിന് ബന്ധമുണ്ടാകാം എന്ന പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഇതിന്റെ അന്താരാഷ്ട്ര ബന്ധങ്ങളെയാണ്.
ഭാഷയെന്നത് വെറുമൊരു ആശയവിനിമയ ഉപാധിയല്ല; അതൊരു ജനതയുടെ ചിന്താപദ്ധതിയാണ് (Thought Process). തമിഴന്റെ 'തിരുക്കുറളും', മലയാളിയുടെ 'എഴുത്തച്ഛനും', കന്നഡിഗന്റെ 'വചന സാഹിത്യവും' മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന ധാർമ്മിക ലോകം, ഉത്തരേന്ത്യൻ 'രാമചരിതമാനസ'ത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ബസവണ്ണയും നാരായണ ഗുരുവും സംസാരിച്ച ഭാഷ, മനുസ്മൃതിയുടെ ഭാഷയല്ല. ആർഎസ്എസ് ഭയക്കുന്നത് ഈ ഭാഷാപരമായ സ്വത്വത്തെയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഹിന്ദി അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ അവർ ഇത്രയേറെ വ്യഗ്രത കാണിക്കുന്നത്. ഭാഷ എന്ന കോട്ട തകർത്താൽ മാത്രമേ, ദ്രാവിഡന്റെ സാംസ്കാരിക പ്രതിരോധത്തെ തകർക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന് നാഗ്പൂരിലെ ബുദ്ധികേന്ദ്രങ്ങൾക്കറിയാം.
'സംസ്കൃതവൽകരണം' : ആയുധവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട സാമൂഹിക മാറ്റം
എം.എൻ. ശ്രീനിവാസൻ എന്ന പ്രശസ്ത ഇന്ത്യൻ സാമൂഹിക ശാസ്ത്രജ്ഞൻ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത 'സംസ്കൃതവൽകരണം' (Sanskritization) എന്ന ആശയം ഇവിടെ വളരെ പ്രസക്തമാണ്. ചരിത്രപരമായി, താഴ്ന്ന ജാതിക്കാർ സാമൂഹികമായ പദവി (Social Mobility) ലഭിക്കുന്നതിന് വേണ്ടി ഉയർന്ന ജാതിക്കാരുടെ (പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രാഹ്മണരുടെ) ആചാരങ്ങളും, ഭക്ഷണരീതികളും, വസ്ത്രധാരണവും അനുകരിക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണിത്. ഇത് നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഇന്ത്യയിൽ നടക്കുന്ന ഒരു സ്വാഭാവിക സാമൂഹിക പരിണാമമാണ് എന്നാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു വയ്ക്കുന്നത്.
എന്നാൽ, ആർഎസ്എസിനെ വിമർശിക്കേണ്ടത് ഈ ചരിത്രപ്രക്രിയയുടെ പേരിലല്ല, മറിച്ച് സ്വാഭാവികമായി നടന്ന ഈ പ്രക്രിയയെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധമായി (Weaponisation of Sanskritization) അവർ മാറ്റുന്നു എന്നതിലാണ്. എം.എൻ. ശ്രീനിവാസ് പറഞ്ഞത് ജനങ്ങൾ സ്വയം സ്വീകരിക്കുന്ന മാറ്റത്തെക്കുറിച്ചാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന് നടക്കുന്നത്, ആർഎസ്എസ് എന്ന സംഘടന കൃത്യമായ അജണ്ടയോടെ നടപ്പിലാക്കുന്ന 'നിർബന്ധിത സംസ്കൃതീകരണമാണ്'.
● സപ്തമാതൃക്കളുടെ മാറ്റം: ദക്ഷിണേന്ത്യൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ പ്ലേഗ് പോലുള്ള പകർച്ചവ്യാധികളിൽ നിന്ന് രക്ഷനേടാൻ ആരാധിച്ചിരുന്ന ഏഴ് ഗ്രാമദേവതകളാണ് (Seven Village Mothers/Sisters) യഥാർത്ഥത്തിൽ സപ്തമാതൃക്കൾ. ഇവർക്ക് വൈദിക യാഗങ്ങളുമായോ ബ്രാഹ്മണ പൂജകളുമായോ ബന്ധമില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ കാലക്രമേണ, ഇവരെ ബ്രാഹ്മണി, വൈഷ്ണവി, മാഹേശ്വരി എന്നിങ്ങനെ പേരുനൽകി ത്രിമൂർത്തികളുടെ ശക്തികളാക്കി മാറ്റി. തെയ്യം കെട്ടിയാടിയിരുന്ന കാവുകളിൽ ഹോമകുണ്ഡങ്ങൾ പുകയാൻ തുടങ്ങി.
● തെയ്യങ്ങളുടെ ഹൈന്ദവവൽക്കരണം: വടക്കൻ കേരളത്തിലെ തെയ്യങ്ങൾ—പൊട്ടനും, ഗുളികനും, മുച്ചിലോട്ടു ഭഗവതിയും—സാമൂഹിക അനീതിക്കെതിരെയും ജാതിവ്യവസ്ഥയ്ക്കെതിരെയും പോരാടി മരിച്ചവരോ, രക്തസാക്ഷികളോ ആണ്. "നീങ്കളെ കൊത്തിയാലും ഒന്നല്ലേ ചോര, നാങ്കളെ കൊത്തിയാലും ഒന്നല്ലേ ചോര” എന്ന് പറഞ്ഞ പൊട്ടൻ തെയ്യത്തെ, ഇന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ അവതാരമായി ചിത്രീകരിക്കാൻ ശ്രമം നടക്കുന്നു. തെയ്യമൊരു ജാതി ഉൽപന്നമാവുമ്പോൾ തന്നെ ജാതിയുടെ പത്തി അടിച്ചു തകർക്കുന്നുമുണ്ട്. ഈ തെയ്യത്തിന്റെ വിപ്ലവകരമായ ഉള്ളടക്കം ചോർത്തിക്കളഞ്ഞ്, അതിനെ കേവലമൊരു ക്ഷേത്രകലയാക്കി മാറ്റാനാണ് ശ്രമം.
● മാരിയമ്മനും ശക്തിപീഠങ്ങളും: തമിഴ്നാട്ടിലെ ഗ്രാമദേവതയായ മാരിയമ്മനെ പാർവ്വതിയുടെ പര്യായമാക്കിയും, 51 ശക്തിപീഠങ്ങളിൽ ഒന്നായി പ്രാദേശിക ക്ഷേത്രങ്ങളെ പ്രഖ്യാപിച്ചും ഹിന്ദുത്വ ശക്തികൾ "ദേശീയ ഹിന്ദു" എന്ന വല വിരിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ പ്രാദേശികമായ ആചാരങ്ങൾ അപ്രസക്തമാവുകയും, കാശിയിലെയും അയോധ്യയിലെയും പൂജാരിമാർ നിശ്ചയിക്കുന്ന നിയമങ്ങൾ ദ്രാവിഡന്റെ മണ്ണിൽ നടപ്പിലാവുകയും ചെയ്യുന്നു.
കുംഭമേളയും തിരുനാവായയും: അധിനിവേശത്തിന്റെ കാവി പതാകകൾ
തിരുനാവായയിൽ നടന്നിരുന്ന മാമാങ്കം ചരിത്രപരമായി കേവലം ഒരു മതേതര ഉത്സവം മാത്രമായിരുന്നില്ല; അതിന് മതപരവും രാഷ്ട്രീയവുമായ മാനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത് ശരിയാണ്. സാമൂതിരിയുടെ അധികാര പ്രകടനവും (Political Power), ഭാരതപ്പുഴയിലെ സ്നാനവും (Religious Ritual), വ്യാപാരവും ഒത്തുചേർന്നതായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ 250 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, 2026-ൽ 'മഹാമാഘ മഹോത്സവം' എന്ന പേരിൽ ഇത് പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഉയരുന്ന ചോദ്യം, "എന്തിന്, ആരുടെ താല്പര്യപ്രകാരം?" എന്നതാണ്.
മാമാങ്കം പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നത് കേരളീയരായ സന്യാസിമാരോ, ചരിത്രകാരന്മാരോ അല്ല, മറിച്ച് ഉത്തരേന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്യാസി അഖാഡയായ ജുനാ അഖാഡ (Juna Akhada) യുടെ നേതൃത്വത്തിലാണ്. കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലില്ലാത്ത നാഗാ സന്യാസിമാരെയും (Naga Sadhus), ആയുധധാരികളായ സന്യാസി സമൂഹത്തെയും ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? ആയുധധാരികളായ സന്യാസിമാരുടെ ഈ സംസ്കാരം (Militant Asceticism) കേരളത്തിലെ ശ്രീനാരായണീയ-ശൈവ പാരമ്പര്യത്തിന് അന്യമാണ്. ഭക്തിയും ജ്ഞാനവും ആയുധമാക്കിയ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ നാട്ടിൽ, ത്രിശൂലവും വാളുമേന്തിയ നാഗാ സന്യാസിമാരെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്, ഹിന്ദുത്വത്തിന് ഒരു 'പോരാളിയുടെ' മുഖം നൽകാനാണ്.
മാമാങ്കത്തെ 'കേരള കുംഭമേള' എന്ന് വിളിക്കുന്നത് തന്നെ സാംസ്കാരികമായ വിധേയത്വമാണ്. കുംഭമേള ഗംഗാ സമതലത്തിലെ സംസ്കാരമാണ്. അതിനെ അതേപടി കേരളത്തിലേക്ക് പറിച്ചുനടുന്നത്, "ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളും ഒരേ അച്ചിൽ വാർത്തെടുത്തതാണ്" എന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കാനാണ്.
ബുദ്ധ സന്യാസിമാരെയും, ആദിവാസി മൂപ്പന്മാരെയും കുംഭമേളയിൽ അണിനിരത്തി, "ഇവരെല്ലാം സനാതന ധർമ്മത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്" എന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കുന്നു. ആദിവാസികളുടെ തനതായ വിശ്വാസങ്ങളെ (Animism) ഹിന്ദുത്വത്തിലേക്ക് ലയിപ്പിക്കാനുള്ള (Ghar Wapsi by default) തന്ത്രമാണിത്. ഇത് കേരളത്തിന്റെ ആത്മീയ പാരമ്പര്യമല്ല. ശ്രീനാരായണ ഗുരുവും ചട്ടമ്പി സ്വാമികളും മുന്നോട്ട് വെച്ച നവോത്ഥാന ആത്മീയത, കണ്ണാടി പ്രതിഷ്ഠയിലൂടെയും വിദ്യകൊണ്ടു പ്രബുദ്ധരാകാനുമാണ് ആഹ്വാനം ചെയ്തത്. മറിച്ച്, ത്രിശൂലവും വാളുമേന്തിയ നാഗാ സന്യാസിമാരെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഉത്തരേന്ത്യൻ 'അഖാഡ സംസ്കാരം' (Militant Asceticism) ഇവിടെ നടപ്പിലാക്കാനാണ് ശ്രമം.
മാമാങ്കത്തെ 'കേരള കുംഭമേള' എന്ന് വിളിക്കുന്നത് തന്നെ സാംസ്കാരികമായ വിധേയത്വമാണ്. കുംഭമേള ഗംഗാ സമതലത്തിലെ സംസ്കാരമാണ്. അതിനെ അതേപടി കേരളത്തിലേക്ക് പറിച്ചുനടുന്നത്, "ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളും ഒരേ അച്ചിൽ വാർത്തെടുത്തതാണ്" എന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കാനാണ്. ഇതൊരു രാഷ്ട്രീയ നീക്കമാണ്; ഹിന്ദുത്വ രാഷ്ട്രീയത്തിന് വേരോട്ടമില്ലാത്ത മണ്ണിൽ, ഭക്തിയുടെ പേരിൽ സംഘടനാപരമായ അടിത്തറയുണ്ടാക്കാനുള്ള തന്ത്രം. ഭാരതപ്പുഴയുടെ തീരത്ത് കാവിക്കൊടി നാട്ടുമ്പോൾ, അത് സാമൂതിരിയുടെ ഓർമ്മയ്ക്കല്ല, മറിച്ച് നാഗ്പൂരിന്റെ അധികാരത്തിനാണ് അടിത്തറയിടുന്നത്.
ജാതി ഘടന: മിശ്രിതവും എന്നാൽ സങ്കീർണ്ണവും
ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ജാതി വ്യവസ്ഥ ഉത്തരേന്ത്യയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് പറയുമ്പോൾ, ഇവിടെ ജാതി വിവേചനം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് അർത്ഥമില്ല. മറിച്ച്, ഘടനാപരമായ വ്യത്യാസമാണ് പ്രധാനം. ഇവിടെ ക്ഷത്രിയ-വൈശ്യ വിഭാഗങ്ങൾ നാമമാത്രമാണ്. ബ്രാഹ്മണരും, വിശാലമായ ശൂദ്ര വിഭാഗവും (നായർ, ഈഴവ, വെള്ളാളർ, ഗൗഡർ തുടങ്ങിയവർ) അടങ്ങുന്നതായിരുന്നു ഘടന. ഉത്തരേന്ത്യയിലെപ്പോലെ കർശനമായ നാല് വർണ്ണങ്ങൾ (Chaturvarna) ഇവിടെ പ്രായോഗികമായിരുന്നില്ല.
"നമുക്ക് ജാതിയില്ല" എന്ന് പഠിപ്പിച്ച ഗുരുവിന്റെ ദർശനത്തിന് പകരം, ജാതി അഭിമാനം (Caste Pride) തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ആർഎസ്എസ് ശാഖകൾ ശ്രമിക്കുന്നു. ദളിതനെയും നായരെയും ഈഴവനെയും ഒരേ 'ഹിന്ദു' കുടക്കീഴിൽ നിർത്തുമ്പോഴും, അധികാരസ്ഥാനങ്ങളിൽ (Priesthood) ബ്രാഹ്മണനെ മാത്രം പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന തന്ത്രമാണിത്.
ജനിതക പഠനങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നത് പോലെ, വടക്കും തെക്കും ജാതിക്കുള്ളിൽ നിന്നുള്ള വിവാഹം (Endogamy) കർശനമായി പാലിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ നായർ തറവാടുകളിലെ സർപ്പാരാധനയും, കാവുകളും ബ്രാഹ്മണർ ഏറ്റെടുത്തത് ജാതികൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു ജൈവിക ബന്ധം (Synthesis) ഇവിടെ സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ആർഎസ്എസ് ഇന്ന് ശ്രമിക്കുന്നത്, ഈ ജാതി അസമത്വങ്ങളെ 'ഹിന്ദു ഐക്യം' എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തിന് കീഴിൽ ഒളിപ്പിക്കാനാണ്.
ഉത്തരേന്ത്യൻ മാതൃകയിലുള്ള 'വർണ്ണാശ്രമ ധർമ്മം' ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ നടപ്പിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അത് ഇവിടുത്തെ പിന്നോക്ക-ദളിത് വിഭാഗങ്ങളുടെ സ്വയംബഹുമാനത്തിന് (Self-Respect) ഭീഷണിയാകുന്നു. വൈക്കം സത്യഗ്രഹത്തിലൂടെയും, അയ്യങ്കാളിയുടെ വില്ലുവണ്ടി സമരത്തിലൂടെയും നാം നേടിയെടുത്ത ജാതിവിരുദ്ധ ബോധത്തെ തകർത്ത്, വീണ്ടും മനുസ്മൃതിയുടെ ശ്രേണീബദ്ധമായ (Hierarchical) ലോകത്തേക്ക് നമ്മെ കൊണ്ടുപോകാനാണ് ശ്രമം. "നമുക്ക് ജാതിയില്ല" എന്ന് പഠിപ്പിച്ച ഗുരുവിന്റെ ദർശനത്തിന് പകരം, ജാതി അഭിമാനം (Caste Pride) തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ ആർഎസ്എസ് ശാഖകൾ ശ്രമിക്കുന്നു. ദളിതനെയും നായരെയും ഈഴവനെയും ഒരേ 'ഹിന്ദു' കുടക്കീഴിൽ നിർത്തുമ്പോഴും, അധികാരസ്ഥാനങ്ങളിൽ (Priesthood) ബ്രാഹ്മണനെ മാത്രം പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന തന്ത്രമാണിത്.
സ്ത്രീകളുടെ പദവി: താലിയിൽ നിന്ന് സിന്ദൂരത്തിലേക്ക്
ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് ചരിത്രപരമായി ഉയർന്ന പദവി ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന വാദം പൂർണ്ണമായും ശരിയല്ലെങ്കിലും, ഉത്തരേന്ത്യയിലെ സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതവുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ മെച്ചപ്പെട്ടതായിരുന്നു എന്നത് വസ്തുതയാണ്. മരുമക്കത്തായം (Matriliny) കേരളത്തിലെ നായർ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ചില സമുദായങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വത്തവകാശവും കുടുംബത്തിൽ അധികാരവും നൽകിയിരുന്നു. ഇത് സാർവത്രികമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, ഉത്തരേന്ത്യയിലെ 'പർദ്ദ' സമ്പ്രദായമോ, സതി പോലെയുള്ള അനാചാരങ്ങളോ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ വ്യാപകമായിരുന്നില്ല. ആധുനിക കാലത്തെ കണക്കുകൾ—വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, തൊഴിൽ പങ്കാളിത്തം—പരിശോധിച്ചാൽ, ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സ്ത്രീകൾ ബഹുദൂരം മുന്നിലാണ്.
എന്നാൽ, ഇന്ന് ആർഎസ്എസ് പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന 'ഭാരതീയ നാരി' (Ideal Indian Woman) എന്ന സങ്കല്പം, വിക്ടോറിയൻ സദാചാരവും സവർണ്ണ പിതൃമേധാവിത്വവും (Brahminical Patriarchy) കലർന്നതാണ്. ശബരിമല യുവതീപ്രവേശന വിഷയത്തിൽ കണ്ടത് പോലെ, സ്ത്രീകളുടെ ക്ഷേത്രപ്രവേശനത്തെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും 'ആചാരസംരക്ഷണ'ത്തിന്റെ പേരിൽ തടയാൻ അവർ ശ്രമിക്കുന്നു. ദക്ഷിണേന്ത്യൻ സ്ത്രീകൾ നേടിയെടുത്ത സാമൂഹിക പുരോഗതിയെ (നവോത്ഥാനത്തിന്റെ ഫലമായി), യാഥാസ്ഥിതിക മൂല്യങ്ങളിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകാനാണ് ഈ 'ഹൈന്ദവവൽക്കരണം' ശ്രമിക്കുന്നത്.
കുടുംബശ്രീ പോലുള്ള പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ സാമ്പത്തിക സ്വാശ്രയത്വം നേടിയ മലയാളി സ്ത്രീകളെ, 'സേവാഭാരതി'യുടെയും 'മാതൃസമിതി'കളുടെയും കീർത്തന സംഘങ്ങളിലേക്ക് ചുരുക്കാനാണ് ശ്രമം. കേരളീയ സ്ത്രീകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന 'താലി' എന്ന ചിഹ്നത്തിന് പകരം, ഉത്തരേന്ത്യൻ രീതിയിലുള്ള 'സിന്ദൂരം' (Sindoor), 'മംഗൾസൂത്ര' എന്നിവ വ്യാപകമാക്കുന്നു. വസ്ത്രധാരണത്തിൽ പോലും സാരിയുടുക്കുന്ന രീതിയെ 'ഹിന്ദു സംസ്കാരം' എന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നു. ഇതിലൂടെ സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിന് മേൽ മതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം മുറുക്കുകയാണ്.
ആർഎസ്എസ് ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ നടത്തുന്നത് കേവലമൊരു മതപ്രചാരണമല്ല, മറിച്ച് സാംസ്കാരികമായ ഏകീകരണമാണ് (Homogenisation). ചരിത്രപരമായ സാംസ്കാരിക വിനിമയങ്ങളെ (Cultural Exchange) അവർ രാഷ്ട്രീയമായ അധിനിവേശമാക്കി മാറ്റുന്നു.
എന്നാൽ അതേ സമയം മനുസ്മൃതിയിൽ അധിഷ്ഠിതമായ ആർഎസ്എസ് സ്ത്രീസങ്കൽപ്പത്തിനെതിരെ കേരളത്തിലെ സ്ത്രീകളെ തൊഴിൽവിപണിയിൽ തിരികെയെത്തിച്ചും സാമ്പത്തിക സ്വാശ്രയത്വം ഉറപ്പാക്കീയും. അടുക്കളയിൽ തളച്ചിടപ്പെടുന്നവരിൽ നിന്ന് സമൂഹത്തെ നയിക്കുന്നവരായി സ്ത്രീകളെ മാറ്റുവാനാണ് നമ്മൾ ശ്രമിക്കേണ്ടത്.
പ്രതിരോധം ഭാഷയിലും സംസ്കാരത്തിലും
ഈ തിരുത്തപ്പെട്ട വസ്തുതകൾ നമ്മെ നയിക്കുന്നത് കൂടുതൽ ഗൗരവകരമായ ഒരു തിരിച്ചറിവിലേക്കാണ്. ആർഎസ്എസ് ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ നടത്തുന്നത് കേവലമൊരു മതപ്രചാരണമല്ല, മറിച്ച് സാംസ്കാരികമായ ഏകീകരണമാണ് (Homogenisation). ചരിത്രപരമായ സാംസ്കാരിക വിനിമയങ്ങളെ (Cultural Exchange) അവർ രാഷ്ട്രീയമായ അധിനിവേശമാക്കി മാറ്റുന്നു.
● ഭാഷാപരമായ വൈവിധ്യത്തെ 'സംസ്കൃത-ഹിന്ദി' ആധിപത്യം കൊണ്ട് തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
● സ്വാഭാവികമായി നടന്ന 'സംസ്കൃതവൽകരണത്തെ’, ദളിത്-പിന്നോക്ക സ്വത്വങ്ങളെ (Identities) മായ്ച്ചുകളയാനുള്ള ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.
● മാമാങ്കം പോലുള്ള ചരിത്ര സ്മൃതികളെ, വടക്കൻ അഖാഡകളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള 'കുംഭമേള'കളാക്കി മാറ്റുന്നു.
ഇതിനെതിരെയുള്ള ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ പ്രതിരോധം വംശീയമായ വെറുപ്പിലല്ല (Not Racial Hatred), മറിച്ച് ഫെഡറലിസത്തിലും, ഭാഷാപരമായ അഭിമാനത്തിലും (Linguistic Pride), നവോത്ഥാന മൂല്യങ്ങളിലും (Renaissance Values) ഊന്നിയുള്ളതാകണം. "നാനാത്വത്തിൽ ഏകത്വം" എന്നത് ഒരു മുദ്രാവാക്യമല്ല, അതൊരു രാഷ്ട്രീയ നിലപാടാണ് എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ട കാലഘട്ടമാണിത്.
കേരളത്തിൽ ആർഎസ്എസിന്റെ 'ഹിന്ദി-ഹിന്ദു-ഹിന്ദുസ്ഥാൻ' അജണ്ടയെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള ഇന്നുള്ള ഏറ്റവും ശക്തമായ ആയുധം 2025-ലെ മലയാളഭാഷാ ബിൽ. ഭരണനിർവ്വഹണം, നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥ, വിദ്യാഭ്യാസം, വിവരസാങ്കേതികവിദ്യ തുടങ്ങി സമസ്ത മേഖലകളിലും മലയാളത്തെ ഏക ഔദ്യോഗിക ഭാഷയായി പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്ന ഈ നിയമം, ഹിന്ദി അടിച്ചേൽപ്പിക്കലിനെതിരെയുള്ള നിയമപരമായ കവചമാണ്. ഭാഷാന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ, സർക്കാർ സേവനങ്ങളും നിയമങ്ങളും മാതൃഭാഷയിലാക്കുന്നതിലൂടെ, സാംസ്കാരിക വൈവിധ്യത്തെ തകർക്കാനുള്ള നീക്കങ്ങളെ ഇടതുപക്ഷം ചെറുക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.
വിന്ധ്യ മലനിരകൾക്കിപ്പുറം ഇനിയും കാവിക്കോട്ടകൾ ഉയരാതിരിക്കാൻ, നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക അടിവേരുകൾ നാം മുറുകെ പിടിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ദ്രാവിഡ മണ്ണ്, പെരിയാറിന്റെയും ഗുരുവിന്റെയും അയ്യങ്കാളിയുടെയും ബസവണ്ണയുടെയും മണ്ണ്, ഫാസിസത്തിന്റെ പരീക്ഷണശാലയാകാൻ അനുവദിച്ചുകൂടാ.
