കുണ്ടനിസം: അക്‌സോമേനിയാക്ക്, ‘അംശം’, മലയാളി ക്വിയർഭീതി

ക്യു സ്റ്റുഡിയോ അഭിമുഖത്തിൽ സ്വതന്ത്ര മലയാളം ആർ & ബി കലാകാരനായ അക്‌സോമേനിയാക് പറഞ്ഞ വാചകം — “ഞാനും എന്റെ കൂടെ വർക്ക് ചെയ്യുന്നവരും ക്വീർ കമ്മ്യൂണിറ്റിയുടെ ഭാഗമാണ്” — ഒരു സാധാരണ വെളിപ്പെടുത്തൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല. കേരളത്തിന്റെ പ്രത്യേക സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യത്തിൽ അത് ശക്തമായ ഒരു വിജ്ഞാനപരമായ വിള്ളലായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. സാക്ഷരത, പൊതുജനാരോഗ്യം, പ്രവാസം, നവോത്ഥാനസ്മൃതി, സാംസ്കാരിക പരിപാക്വത എന്നിവയുടെ പേരിൽ ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന കേരളം, അതേ സമയം ക്വിയർ മനുഷ്യരെ പലപ്പോഴും കുടുംബത്തിനകത്തും സമൂഹത്തിനകത്തും കലയ്ക്ക് പുറകിലും അദൃശ്യരാക്കുന്ന ഒരു സമൂഹവുമാണ്. ആ സാഹചര്യത്തിൽ അക്‌സോമേനിയാക്കിന്റെ വാചകം ഒരു അസൗകര്യകരമായ സത്യം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു: ക്വിയർ മനുഷ്യർ മലയാളി സംസ്കാരത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ മാത്രം അല്ല; അവർ അതിന്റെ നിർമ്മാതാക്കളാണ്.

അഭിമുഖത്തിന് കീഴിലുള്ള ഇൻസ്റ്റഗ്രാം കമന്റ് വിഭാഗം അതുകൊണ്ട് ഒരു ക്രൂരമായ സാമൂഹ്യശാസ്ത്ര രേഖയായി മാറുന്നു. അത് വെറും അഭിപ്രായവ്യത്യാസമല്ല കാണിക്കുന്നത്. അത് മലയാളി ഭിന്നലൈംഗിക ആധിപത്യത്തിന്റെ ഭംഗുരത്വം തുറന്നുകാട്ടുന്നു. “Its a mental problem LGBTQ itself is a threat to society,” “rainbow kundan,” “LGBTQ spotted, opinion rejected,” “അണ്ടി. പാട്ട് ഒന്ന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു വരുവായിരുന്നു” തുടങ്ങിയ കമന്റുകൾ ഒരു അടിസ്ഥാന വൈരുദ്ധ്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു: കല ആസ്വദിക്കാൻ തയ്യാറുള്ള ഒരു പൊതുസമൂഹം, ആ കല ഉണ്ടാക്കുന്ന ക്വിയർ ശരീരത്തെ അംഗീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നു.

മലയാളി ക്വിയർഭീതിയുടെ ഡിജിറ്റൽ ഘടന

അക്‌സോമേനിയാക്കിനെതിരായ പ്രതികരണം ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഓൺലൈൻ അധിക്ഷേപമല്ല. അതിന് ഒരു ഘടനയുണ്ട്. മലയാളി ക്വിയർഭീതിയുടെ ഭാഷ പ്രധാനമായും മൂന്നു രീതികളിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു: രോഗവൽക്കരണം, ജീവശാസ്ത്രനിശ്ചയവാദം, സാംസ്കാരിക പരിഭ്രാന്തി.

ആദ്യമായി, ക്വിയർ അസ്തിത്വത്തെ രോഗമാക്കുന്നു. എൽജിബിടിക്യു+ ജീവിതത്തെ “മാനസിക പ്രശ്നം” എന്നും “സമൂഹത്തിന് ഭീഷണി” എന്നും വിളിക്കുന്ന കമന്റുകൾ, ക്വിയർ മനുഷ്യരെ അവകാശങ്ങളുടെയും പൗരത്വത്തിന്റെയും ഭാഷയിൽ നിന്ന് ചികിത്സയുടെയും തിരുത്തലിന്റെയും ഭാഷയിലേക്ക് തള്ളുന്നു. ക്വിയർ വ്യക്തി ഇനി ഒരു പൗരൻ അല്ല, കലാകാരൻ അല്ല, തൊഴിലാളി അല്ല, അയൽക്കാരൻ അല്ല; തിരുത്തപ്പെടേണ്ട രോഗവസ്തുവാണ്. ഇതാണ് അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അർത്ഥം: ക്വിയർ ശബ്ദത്തെ ഇല്ലാതാക്കി ക്വിയർ ശരീരത്തെ ചികിത്സാവസ്തുവാക്കുക.

രണ്ടാമതായി, വ്യാജശാസ്ത്രത്തെ വെറുപ്പിന്റെ മുഖംമൂടിയാക്കി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഒരാൾ താൻ “biology student” ആണെന്ന് പറഞ്ഞ് വാദിക്കുന്നു. മറ്റൊരാൾ ചോദിക്കുന്നു: “Explain me what is the purpose of intersex?! How this intersex make a good society?” ഈ ചോദ്യത്തിലെ ഹിംസ “purpose” എന്ന വാക്കിലാണ്. ചില ശരീരങ്ങൾ അവരുടെ നിലനിൽപ്പ് സമൂഹോപകാരിത്വത്തിലൂടെ തെളിയിക്കണം എന്ന ധാരണ അതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ മനുഷ്യശരീരം ഒരു വികസനപദ്ധതി അല്ല. ഇന്റർസെക്സ് മനുഷ്യർ “നല്ല സമൂഹം” ഉണ്ടാക്കുമോ എന്ന് തെളിയിച്ചതിനുശേഷം മാത്രമേ ജീവിക്കാൻ അർഹരാകൂ എന്നില്ല. അവരുടെ അസ്തിത്വം തന്നെ മതിയാകുന്നു.

മൂന്നാമതായി, ക്വിയർ ദൃശ്യതയെ സാംസ്കാരിക മലിനീകരണമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു. കേരളം “Europe” പോലെ ആകുന്നതിന് മുമ്പ് ഈ “agenda” നിർത്തണം എന്ന് ഒരാൾ പറയുന്നു; മറ്റൊരാൾ പരിഹാസമായി “lgbtqhdmi+” എന്ന് എഴുതുന്നു. ഇവിടെ കാണുന്നത് പാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ശുദ്ധമായ ആശങ്കയല്ല; ഉത്തരകോളനിയൽ പരിഭ്രാന്തിയാണ്. ആഗോള മൊബൈൽ ഫോൺ, ഗൾഫ് പ്രവാസം, ഇംഗ്ലീഷ് വിദ്യാഭ്യാസം, ഇൻസ്റ്റഗ്രാം സംസ്കാരം, ആഗോള സംഗീതവേദികൾ എന്നിവയെ സ്വാഭാവികമായി സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം, ക്വിയർ സ്വാതന്ത്ര്യം മാത്രം വന്നപ്പോൾ “നാട്ടുസംസ്കാരം” എന്ന പേരിൽ അതിനെ തള്ളുന്നു. അതിലും വലിയ വിരോധാഭാസം ഇതാണ്: ദക്ഷിണേഷ്യയിലെ പല ലൈംഗിക നിയന്ത്രണങ്ങളും കോളനികാല വിക്ടോറിയൻ നൈതികതയാൽ തന്നെ ശക്തിപ്പെട്ടവയാണ്; എന്നാൽ ക്വിയർ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയാണ് “വിദേശം” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

“ഞങ്ങൾ തന്നെ ആണ് കോടതി” എന്ന കമന്റ് പ്രത്യേകിച്ച് തുറന്നുകാട്ടുന്നതാണ്. ഇവിടെ ഭിന്നലൈംഗിക ജനക്കൂട്ടം സ്വയം പരമാധികാരിയായി സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു. കമന്റ് വിഭാഗം കോടതിയാകുന്നു. ക്വിയർ വ്യക്തി പ്രതിയാകുന്നു. അപമാനവാക്ക് വിധിയാകുന്നു. ഈ ജനക്കൂട്ടം നൈഗീകരിക്കെതിരെ ആധുനിക മനുഷ്യൻ ശക്തമായ പ്രതികരിക്കണം മനുഷ്യൻറെ അന്തസ്സ് ഭൂരിപക്ഷ വോട്ടെടുപ്പിന് വിധേയമാക്കപ്പെടേണ്ടതല്ല.

ശബ്ദപ്രതിരോധവും ‘അംശം’ എന്ന ഗാനത്തിലെ ക്വിയർ തൊഴിലും അക്‌സോമേനിയാക്കിന്റെ “അംശം” ഈ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കൂടുതൽ ഗൗരവത്തോടെ വായിക്കപ്പെടണം. ഗാനത്തിന്റെ ഭാഷ ആഗ്രഹം, ഭാരം, അലങ്കാരം, കീഴടങ്ങൽ, രൂപാന്തരം എന്നിവയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു: “നിൻ്റെ പല കള്ള കഥകളും അലംങ്കൃതമായി തീരാം / പകരുന്ന തരം പ്രവണതകളും കരളിതളായി വിരിയാം.” ഇവിടെ “കള്ളകഥ” പോലും അലങ്കാരമാകുന്നു. പ്രവണതകൾ കരളിതളായി വിരിയുന്നു. ആഗ്രഹം ഒരു ശുദ്ധവും നേരായതുമായ നൈതിക വിഭാഗമായി വരുന്നതല്ല; അത് വിറയ്ക്കുന്നു, പൊള്ളുന്നു, മറയുന്നു, തുറക്കുന്നു, ഒടുവിൽ ഒരു അംശം ആകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

അക്‌സോമേനിയാക്കിന്റെ പൊതുപ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഈ വരികൾ വെറും പ്രണയഗാനം മാത്രമായി നിൽക്കുന്നില്ല. അവ ക്വിയർ സൗന്ദര്യഭാഷയായി മാറുന്നു. “അംശമായി തീരാനേ” എന്ന ആവർത്തനത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകാതെ ചേർന്ന് നിൽക്കാനുള്ള ആഗ്രഹമുണ്ട്. മറ്റൊരാളുടെ താളത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം, എന്നാൽ സ്വന്തം ശരീരം നഷ്ടപ്പെടാതെ. ഭാരവും തീയും വിറയലും വിരിയലും ചേർന്ന ഈ വികാരലോകം, അംഗീകാരത്തിന് മുമ്പ് മൗനം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിലെ ക്വിയർ ജീവിതത്തിന്റെ മാനസിക ശബ്ദമായി വായിക്കാം.

ഇതുകൊണ്ടാണ് “അണ്ടി. പാട്ട് ഒന്ന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു വരുവായിരുന്നു” എന്ന കമന്റ് അത്ര പ്രധാനമാകുന്നത്. ഇവിടെ പ്രശ്നം സൗന്ദര്യപരമല്ല. ആ വ്യക്തിക്ക് പാട്ട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. പ്രശ്നം തുടങ്ങുന്നത് കലാകാരൻ ക്വിയർ ആണെന്ന് സാമൂഹികമായി വ്യക്തമായപ്പോൾ ആണ്. ക്വിയർ ശരീരം അദൃശ്യമായിരുന്നപ്പോൾ പാട്ട് സ്വീകാര്യമായിരുന്നു. അതിന്റെ ഉറവിടം പേരെടുത്ത നിമിഷം സംഗീതം മലിനമായി തോന്നി.

വിപരീതലിംഗാനുരാഗത്തിലൂന്നിയ മലയാളി കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ കാപട്യം ഇതാണ്: അതിന് ക്വിയർ അധ്വാനം വേണം, എന്നാൽ ക്വിയർ കർതൃത്വം വേണ്ട. അതിന് ഈണം വേണം, എന്നാൽ സ്രഷ്ടാവിനെ വേണ്ട; നോവറിയണം, എന്നാൽ അവരുടെ മുറിവുകൾ വേണ്ട; അടുപ്പം വേണം, എന്നാൽ അവരുടെ സ്വത്വം വേണ്ട. സമൂഹത്തിന്റെ ഈ കപടസൗകര്യത്തെയാണ് അക്സോമാനിയാക്കിന്റെ പ്രഖ്യാപനം തച്ചുടയ്ക്കുന്നത്. താനും തന്നോടൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കുന്നവരും ക്വിയർ സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ, ക്വിയർ സ്വത്വമെന്നത് വെറുമൊരു സ്വകാര്യ ഏറ്റുപറച്ചിലിൽ നിന്നും, കൂട്ടായ ഒരു സാംസ്കാരിക അടിസ്ഥാനശിലയായി മാറുകയാണ്.

അപമാനവാക്കിന്റെ തിരിച്ചുപിടിത്തം: കുണ്ടൻ, ഗുദം, ഗേ പുരുഷത്വം, കുണ്ടനിസത്തിന്റെ വിജ്ഞാനശാസ്ത്രം

ഈ പ്രതികരണങ്ങളിലെ ഏറ്റവും രാഷ്ട്രീയമായി ഭാരമുള്ള വാക്ക് കുണ്ടൻ ആണ്. മലയാളി പ്രയോഗത്തിൽ ഇത് ഒരു സാധാരണ സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗ സൂചനയല്ല. അത് ഒരേസമയം പല അർത്ഥപാളികളും വഹിക്കുന്ന വാക്കാണ്: ചെറുപ്പക്കാരൻ, സുന്ദരനായ ആൺകുട്ടി, മൃദുവായ പുരുഷൻ, “passive lover boy”, സ്ത്രീലിംഗഭാവമുള്ള പുരുഷൻ, ഗേ പുരുഷൻ, ഗുദകേന്ദ്രിത ലൈംഗികതയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടവൻ, ഒടുവിൽ അപമാനിക്കപ്പെടേണ്ട “ശരിയല്ലാത്ത” പുരുഷൻ. അതുകൊണ്ട് കുണ്ടൻ എന്നത് വെറും “gay” എന്നതിന്റെ മലയാളി സമാനപദമല്ല. അത് മലയാളി പുരുഷാധിപത്യം ശരീരത്തെയും ആഗ്രഹത്തെയും പുരുഷത്വത്തെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക ആയുധമാണ്.

ഇവിടെ വാക്കിന്റെ ചരിത്രപരമായ പാളികൾ പ്രധാനമാണ്. ചില ഭാഷാപരമായ വായനകളിൽ കുണ്ടൻ എന്നത് അടിമത്തം, സേവകത്വം, കീഴ്വഴക്കം, അധികാരക്രമത്തിൽ താഴെയുള്ള സ്ഥാനം എന്നിവയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. മലബാർ പ്രദേശത്തിലെ പ്രാദേശിക ഉപയോഗത്തിൽ അതിന് “ചെറുപ്പക്കാരൻ”, “പയ്യൻ”, “സുന്ദരനായ യുവാവ്”, “കൂട്ടത്തിലെ ചെക്കൻ” എന്നതുപോലുള്ള കൂടുതൽ നിഷ്കളങ്കമായ അർത്ഥങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് ഈ പ്രാദേശിക-യുവത്വ അർത്ഥം ലൈംഗികവത്കരിക്കപ്പെട്ടു. സുന്ദരനായ ചെറുപ്പക്കാരൻ എന്ന അർത്ഥം ക്രമേണ “മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ passive partner” എന്ന സൂചനയിലേക്ക് നീങ്ങി. അവിടെ നിന്നാണ് കുണ്ടൻ എന്ന വാക്ക് ഗേ പുരുഷനെയും, പ്രത്യേകിച്ച് സ്വീകരിക്കുന്നവൻ, വഴങ്ങുന്നവൻ, കളിക്കപ്പെടുന്ന ശരീരം, ഗുദാനന്ദവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ശരീരം എന്നിങ്ങനെ അപമാനിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടത്.

ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കുണ്ടൻ എന്ന വാക്ക് രണ്ടു തലങ്ങളിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഒന്നാമതായി, അത് പുരുഷത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു: “നീ ശരിയായ ആൺ അല്ല.” രണ്ടാമതായി, അത് ശരീരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു: “നിന്റെ ശരീരം ആഗ്രഹത്തിന്റെ ശരിയായ ദിശയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല.” അതുകൊണ്ട് കുണ്ടൻ എന്നത് ഒരു വ്യക്തിയെ മാത്രം അപമാനിക്കുന്നില്ല; അത് പുരുഷശരീരത്തിന്റെ ഉപയോഗത്തെ, ഗുദത്തെ, ലൈംഗിക നിലപാടിനെ, ആഗ്രഹത്തിന്റെ ദിശയെ, സാമൂഹിക മാന്യതയെ എല്ലാം ഒരുമിച്ച് നിയന്ത്രിക്കുന്നു.

ഗി ഒക്കേംഗേമിന്റെ Family, Capitalism, Anus ഇവിടെ ശക്തമായ സിദ്ധാന്തപരമായ ഉപകരണം നൽകുന്നു. ഒക്കേംഗേം പറയുന്നതുപോലെ ആധുനിക സമൂഹം പുരുഷലിംഗത്തെ സാമൂഹിക അർത്ഥങ്ങളുടെ കേന്ദ്രമാക്കി ക്രമീകരിക്കുന്നു. പുരുഷലിംഗം സാമൂഹിക അധികാരം, പദവി, ഉടമസ്ഥത, പിതൃത്വം, മത്സരം, മാന്യത എന്നിവയുടെ അടയാളമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അതേസമയം ഗുദം സ്വകാര്യമായി അടച്ചിടപ്പെടുന്നു. സമൂഹം പുരുഷലിംഗത്തെ പൊതുവായ അധികാരചിഹ്നമാക്കുമ്പോൾ ഗുദത്തെ ലജ്ജ, ശുദ്ധി, സ്വകാര്യത, മാലിന്യം, മറച്ചുവെക്കൽ എന്നിവയുടെ മേഖലയിലേക്ക് തള്ളുന്നു. ഒക്കേംഗേമിന്റെ വാക്കുകളിൽ, പുരുഷലിംഗകേന്ദ്രിത ക്രമം നിലനിൽക്കുന്നത് ഗുദത്തിന്റെ “privatization” വഴിയാണ്; ഗുദം സാമൂഹിക ആഗ്രഹത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് നീക്കി സ്വകാര്യ രഹസ്യമായി മാറ്റപ്പെടുന്നു.

ഇതുകൊണ്ടാണ് കുണ്ടൻ എന്ന അപമാനം ഇത്ര ശക്തമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. അത് ഒരാളെ “സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗി” എന്ന് മാത്രം വിളിക്കുന്നില്ല. അത് അവനെ ഗുദവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. അതായത്, പിതൃകേന്ദ്രിത പുരുഷാധികാരത്തിന്റെ പുറത്തേക്ക് തള്ളപ്പെട്ട ശരീരമായി അവനെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. “ശരിയായ പുരുഷൻ” എന്നത് കൈവശപ്പെടുത്തുന്നവൻ, പ്രവേശിക്കുന്നവൻ, പിതാവാകുന്നവൻ, കുടുംബവംശം തുടരുന്നവൻ എന്ന നിലയിൽ കൽപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, കുണ്ടൻ എന്ന വാക്ക് സ്വീകരിക്കുന്നവൻ, വഴങ്ങുന്നവൻ, ഗുദത്തിലൂടെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, പുനരുത്പാദനക്രമത്തിന് പുറത്തുള്ളവൻ എന്ന നിലയിൽ അപമാനിക്കപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് കുണ്ടൻവിരുദ്ധ ഭാഷ ഗേ വിരുദ്ധത മാത്രം അല്ല; അത് ഗുദവിരുദ്ധതയും, passive masculinity-വിരുദ്ധതയും, non-reproductive desire-വിരുദ്ധതയും ആണ്.

ഒക്കേംഗേം കാണിക്കുന്നതുപോലെ, സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗ ആഗ്രഹം കുടുംബകേന്ദ്രിത സമൂഹത്തിന് ഭീഷണിയാകുന്നത് അത് “producing without reproducing” എന്നതിനാലാണ്. അതായത്, അത് ബന്ധങ്ങൾ, ആനന്ദം, സൗഹൃദം, കൂട്ടായ്മ, കല, ശബ്ദം, സംസ്കാരം എന്നിവ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു; പക്ഷേ അത് നിർബന്ധമായും പിതൃത്വത്തെയും വംശാവലിയെയും പുനരുത്പാദിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഈ കാരണം കൊണ്ടാണ് കുടുംബം, അച്ഛൻ, അമ്മ, വംശം, മാന്യത, വിവാഹം എന്നീ പദങ്ങൾ ക്വിയർ വിരുദ്ധ ഭാഷയിൽ ഇത്രയധികം ആവർത്തിക്കുന്നത്. ക്വിയർ ശരീരം കുടുംബത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ല ഭയപ്പെടുന്നത്; കുടുംബം മാത്രമാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ഏക സാധുവായ മാതൃക എന്ന കള്ളം അത് തകർക്കുന്നതിനാലാണ് ഭയപ്പെടുന്നത്.

കമന്റ് വിഭാഗത്തിൽ “kundan” എന്ന വാക്ക് ആവർത്തിച്ച് എഴുതപ്പെടുന്നത് ഈ നിയന്ത്രണപ്രക്രിയയുടെ ഡിജിറ്റൽ രൂപമാണ്. ആ ആവർത്തനം വാദമല്ല. അത് സാമൂഹിക ശിക്ഷയാണ്. “നീ കുണ്ടൻ” എന്ന് പറയുന്നത് “നീ ഞങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്ന പുരുഷത്വക്രമത്തിന് പുറത്താണ്” എന്ന് പറയുന്നതാണ്. “rainbow kundan” എന്ന് പറയുന്നത് “നീ സമൂഹത്തിന്റെ സാധുവായ നിറക്രമത്തിന് പുറത്താണ്” എന്ന് പറയുന്നതാണ്. “LGBTQ spotted, opinion rejected” എന്ന് പറയുന്നത് “നിന്റെ വ്യക്തിത്വം തന്നെ നിന്റെ വാക്കിനെ അസാധുവാക്കുന്നു” എന്ന് പറയുന്നതാണ്.

എന്നാൽ അപമാനവാക്കിന്റെ രാഷ്ട്രീയം ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ഭാഷാ-സാമൂഹ്യശാസ്ത്രത്തിലെ reclamation സംബന്ധിച്ച പഠനങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത്, അപമാനപദങ്ങളുടെ അർത്ഥം സ്ഥിരമല്ല എന്നാണ്. ആരാണ് വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നത്, ഏത് സാഹചര്യത്തിലാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്, ആരാണ് കേൾക്കുന്നത്, എന്ത് ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്നിവ അനുസരിച്ച് അതിന്റെ അർത്ഥം മാറുന്നു. ന്യൂനപക്ഷസമൂഹം തന്നെ ഒരു അപമാനപദം സ്വയം പേരിടലിനായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, അത് അധികാരബന്ധങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന പുനർസ്വീകരണപ്രവർത്തനമായി മാറാം. ആദ്യം അപമാനപദം അതിന്റെ ശുദ്ധമായ നിന്ദാത്മക അർത്ഥത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റപ്പെടുന്നു; പിന്നെ അപമാനിക്കപ്പെട്ടവർ തന്നെ അത് സ്വന്തം കൂട്ടായ പേരായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഈ പ്രക്രിയ അപകടരഹിതമല്ല. അതേ പഠനങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത്, reclaimed slur എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ മനസ്സിലാകണമെന്നില്ല എന്നാണ്. ലൈംഗിക ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ സ്വയം അപമാനപദം ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അതിനെ ശക്തിയുള്ള പ്രവർത്തിയായി കാണാൻ കൂടുതൽ സാധ്യതയുണ്ട്; പക്ഷേ ഭിന്നലൈംഗിക നിരീക്ഷകർ അത് ഇപ്പോഴും വെറും അപമാനമായി വായിച്ചേക്കാം. അതിനാൽ കുണ്ടൻ എന്ന വാക്കിന്റെ തിരിച്ചുപിടിത്തം വളരെ സൂക്ഷ്മമായ രാഷ്ട്രീയപ്രവർത്തനമാണ്. അത് ആരും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഉപയോഗിക്കാവുന്ന “cool word” അല്ല. അത് മുറിവേറ്റ സമൂഹം തന്നെ സ്വന്തം നിയന്ത്രണത്തിൽ തിരികെ എടുക്കേണ്ട വാക്കാണ്.

അതിനാലാണ് കുണ്ടനിസം പ്രധാനമാകുന്നത്. കുണ്ടനിസം കുണ്ടൻ എന്ന വാക്കിനെ വൃത്തിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. അതിനെ അതിന്റെ അഴുക്കോടെയും മുറിവോടെയും ശരീരചരിത്രത്തോടെയും പിടിച്ചെടുക്കുന്നു. കുണ്ടനിസം പറയുന്നത്: അതെ, ഈ വാക്കിൽ ഗുദമുണ്ട്. അതെ, ഈ വാക്കിൽ passive lover boy-ന്റെ ചരിത്രമുണ്ട്. അതെ, ഈ വാക്കിൽ cute boy-ന്റെ erotics ഉണ്ട്. അതെ, ഈ വാക്കിൽ അപമാനിക്കപ്പെട്ട ഗേ പുരുഷന്റെ ഭയവും നാണവും ഉണ്ട്. പക്ഷേ ഇനി ഈ അർത്ഥങ്ങൾ നമ്മെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കാനാവില്ല. അവയെ നാം സ്വയം വായിക്കും, പുനർനിർവചിക്കും, രാഷ്ട്രീയമാക്കും.

കുണ്ടനിസം പറയുന്നത് ഇതാണ്: കുണ്ടൻ എന്ന വാക്ക് ഇനി അപമാനിക്കുന്നവന്റെ കൈയിൽ മാത്രം നിൽക്കില്ല. അത് ഗേ മലയാളി ശരീരത്തിന്റെ, ഗുദാനന്ദത്തിന്റെ, മൃദുവായ പുരുഷത്വത്തിന്റെ, അലങ്കാരപരമായ സ്വഭാവത്തിന്റെ, ക്വിയർ സൗഹൃദത്തിന്റെ, പുനരുത്പാദനത്തിനപ്പുറമുള്ള ആഗ്രഹത്തിന്റെ, സാംസ്കാരിക സൃഷ്ടിയുടെ പേരായി തിരിച്ചുവരും. കുണ്ടൻ മലയാളത്തിന് പുറത്തുള്ളവൻ അല്ല. അവൻ മലയാളത്തിനകത്ത് സംസാരിക്കുന്നു, സൃഷ്ടിക്കുന്നു, പാടുന്നു, പ്രണയിക്കുന്നു, ചിന്തിക്കുന്നു, സംസ്കാരത്തെ മാറ്റുന്നു. അതുകൊണ്ട് കുണ്ടൻ ഇനി നാണക്കേടിന്റെ അടയാളമല്ല; ശരീരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും സാംസ്കാരിക അവകാശത്തിന്റെയും പ്രഖ്യാപനമാണ്.

ഇത് വെറും ഭാഷാപരമായ കളിയല്ല. ഇത് അധികാരബന്ധങ്ങളുടെ പുനഃക്രമീകരണമാണ്. ഭിന്നലൈംഗിക-പുരുഷാധിപത്യ സമൂഹം ഗുദത്തെ സ്വകാര്യ ലജ്ജയായി അടച്ചിടുമ്പോൾ, കുണ്ടനിസം അതിനെ സാമൂഹിക ചിന്തയുടെ വിഷയമാക്കുന്നു. കുടുംബക്രമം ആഗ്രഹത്തെ വിവാഹം, പിതൃത്വം, വംശാവലി എന്നിവയിലേക്ക് മാത്രം ചുരുക്കുമ്പോൾ, കുണ്ടനിസം ആഗ്രഹത്തെ സൗഹൃദം, കല, കൂട്ടായ്മ, സംഗീതം, തിരശ്ചീന ബന്ധങ്ങൾ എന്നിവയിലേക്ക് തുറക്കുന്നു. ഒക്കേംഗേമിന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഗുദത്തെ സ്വകാര്യ രഹസ്യത്തിൽ നിന്ന് കൂട്ടായ ആഗ്രഹത്തിന്റെ സ്ഥലത്തേക്ക് മാറ്റുമ്പോൾ പുരുഷലിംഗകേന്ദ്രിത പടിവാതിൽക്രമം തകരാൻ തുടങ്ങുന്നു.

അതുകൊണ്ട് കുണ്ടൻ എന്ന വാക്കിനെ തിരികെ പിടിക്കുന്നത് “ഞാൻ അപമാനിക്കപ്പെടുന്നില്ല” എന്ന വ്യക്തിപരമായ ധൈര്യം മാത്രമല്ല. അത് “നിങ്ങളുടെ ഭാഷയ്ക്ക് ഇനി എന്റെ ശരീരത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ല” എന്ന സാമൂഹിക പ്രസ്താവനയാണ്. അപമാനിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച വാക്ക് സ്വയംഭരണത്തിന്റെ ഉപകരണമായി മാറുമ്പോൾ, അപമാനിക്കുന്നവൻ തന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ആയുധം നഷ്ടപ്പെടുന്നു.

കുണ്ടനിസത്തിന്റെ വിജ്ഞാനശാസ്ത്രം ഇതാണ്: മുറിവ് മറയ്ക്കുക അല്ല, മുറിവിനെ വായിക്കുക. ഗുദത്തെ ലജ്ജയായി കാണുക അല്ല, അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ മനസ്സിലാക്കുക. passive lover boy-നെ ബലഹീനനായി കാണുക അല്ല, അവൻ പുരുഷത്വത്തിന്റെ ഏകാധിപത്യത്തെ തകർക്കുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിയുക. കുണ്ടൻ എന്ന വാക്കിൽ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെടുക അല്ല, അതിനെ മലയാളി ക്വിയർ സാംസ്കാരിക ശക്തിയുടെ പേരാക്കി മാറ്റുക.

അപ്രത്യക്ഷമാകാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ക്വിയർ അംശം

അക്‌സോമേനിയാക്കിനെതിരെ ഉയർന്ന ക്വിയർവിരുദ്ധ പ്രതികരണം ഒരു ഉറച്ച പാരമ്പര്യസംസ്കാരത്തിന്റെ തെളിവല്ല. അത് തകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭിന്നലൈംഗിക-പുരുഷാധിപത്യ ക്രമത്തിന്റെ പരിഭ്രാന്തിയാണ്. സ്ഥിരതയുള്ള അധികാരക്രമങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ഭയപ്പെടാറില്ല. അവയുടെ വിഭാഗങ്ങൾ പരാജയപ്പെടാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് അവ പരിഭ്രാന്തരാകുന്നത്.

“അംശം” എന്ന ഗാനവും അതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ രാഷ്ട്രീയവും അത്തരമൊരു പരാജയത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ക്വിയർ കലാകാരൻ ഇനി പാട്ടിന്റെ പിന്നിൽ മറഞ്ഞിട്ടില്ല. ക്വിയർ തൊഴിലാളി ഇനി നിർമ്മാണത്തിന്റെ പിന്നിൽ അദൃശ്യനല്ല. ക്വിയർ സമൂഹം ഇനി കരുണയുടെയും പരിഹാസത്തിന്റെയും ചികിത്സയുടെയും വസ്തു മാത്രമല്ല. അത് മലയാളത്തിന്റെ വർത്തമാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

കുണ്ടനിസം ഈ നിമിഷത്തിന് പേരിടുന്നു. സംഭാഷണം അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച അപമാനവാക്കിനെ എടുത്ത് അത് പുതിയ സംഭാഷണത്തിന്റെ തുടക്കമാക്കുന്നു. suകുണ്ടനിസം മലയാളി സംസ്കാരത്തിന്റെ മരണമല്ല. മലയാളി സംസ്കാരത്തിനുള്ളിൽ എപ്പോഴും പാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ക്വിയർ ശബ്ദങ്ങളെക്കുറിച്ച് അത് ഒടുവിൽ സത്യസന്ധമാകുന്ന നിമിഷമാണ്.