കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി കേരളത്തിന്റെ സോഷ്യൽ മീഡിയ ടൈംലൈനുകളിൽ നിറഞ്ഞത് പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു. വെറും 6 മാസം പ്രായമുള്ള കൂത്താട്ടുകുളം സ്വദേശി ബേബി ധ്രുവാൻ. സ്പൈനൽ മസ്കുലാർ അട്രോഫി (SMA) എന്ന രോഗത്തോട് മല്ലിടുന്ന ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടക്കിക്കൊണ്ടുവരാൻ കേരളം ഒന്നടങ്കം നടത്തിയ പോരാട്ടം വിജയത്തിലെത്തി. 16 കോടി രൂപ എന്ന ഭീമമായ തുക വെറും ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ടാണ് മലയാളികൾ സമാഹരിച്ചത്. ഏഴ് മാസം പ്രായമുള്ള ബേബി മിയ മരിയയ്ക്ക് വേണ്ടി മൂന്ന് ദിവസം കൊണ്ട് 16 കോടി രൂപ സമാഹരിച്ച അതേ ആവേശവും കരുതലും തന്നെയാണ് ധ്രുവാന്റെ കാര്യത്തിലും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടത്.
എന്നാൽ, ഈ കൂട്ടായ്മകൾക്കിടയിലും ഇത്തരം ധനസമാഹരണങ്ങളുടെ സുതാര്യതയെക്കുറിച്ചും തട്ടിപ്പുകളെക്കുറിച്ചും വലിയ ആശങ്കകൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു സഹായ അഭ്യർത്ഥന കാണുമ്പോൾ അത് എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയാം? ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിൽ എങ്ങനെ സുരക്ഷിതമായി പങ്കാളികളാകാം? നാട് ഒന്നാകെ ചേർന്നുനിന്നു തീർക്കുന്ന ഈ അത്ഭുതങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ ആരോഗ്യ മേഖലയുടെ സമാന്തര സുരക്ഷാ വലയമായി മാറുന്നത്? ഒപ്പം, ഇതിന്റെ മറ്റ് വശങ്ങളെന്ത്? കാരുണ്യത്തിന്റെ ഈ ഡിജിറ്റൽ പാതയിൽ പതിയിരിക്കുന്ന തട്ടിപ്പുകളും ജാഗ്രത പാലിക്കേണ്ടുന്ന സാഹചര്യങ്ങളുമെന്തൊക്കെ?
പൊതുമണ്ഡലത്തിൽ പതിറ്റാണ്ടുകളായി നിലനിന്നിരുന്ന ചികിത്സാ സഹായ സമിതികളുടെ പ്രവർത്തനം തന്നെയാണ് ഇത്തരം കാരുണ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ആദിരൂപം. പത്രപ്പരസ്യങ്ങളിലൂടെയും, നാടോടികളായ സന്നദ്ധ പ്രവർത്തകർ രസീത് ബുക്കുമായി വീടുകൾ കയറിയിറങ്ങി നടത്തിയിരുന്ന പിരിവുകളിലൂടെയുമാണ് അക്കാലത്ത് സഹായങ്ങൾ സമാഹരിച്ചിരുന്നത്. ഓരോ പ്രദേശത്തെയും അമ്പലങ്ങളിലും പള്ളികളിലും കവലകളിലും വെച്ചിരുന്ന സംഭാവനപ്പെട്ടിയിലായിരുന്നു അത്തരം ജീവൻ രക്ഷാ ഉദ്യമങ്ങളുടെ തുടക്കം.
സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ കടന്നുവരവോടെ കേരളീയ സന്നദ്ധപ്രവർത്തനം ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലേക്ക് ചുവടുവെച്ചതോടെ കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു. പ്രവാസികൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ലോകമെമ്പാടുമുള്ള മലയാളികളുടെ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കിയ ഓൺലൈൻ ധനസമാഹരണ ശ്രമങ്ങൾ ഇതിനു വലിയ ഊർജ്ജം നൽകി. ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റുകളും വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളും വഴി നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സഹായങ്ങൾ അതിർത്തി കടന്നു സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പുതിയ തലത്തിലെത്തി.
കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിൽ ഇത്തരം ജനകീയ ഇടപെടലുകൾക്ക് വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്. നിപ്പയും കോവിഡും പ്രളയവും പോലുള്ള ദുരന്തകാലത്ത് മലയാളികൾ പണമായി മാത്രമല്ല, അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങളായും സേവനങ്ങളായും സഹായങ്ങൾ എത്തിച്ചു നൽകി. സൗദി ജയിലിൽ വധശിക്ഷ കാത്തുനിന്ന കോഴിക്കോട് സ്വദേശി അബ്ദുൾ റഹീമിന്റെ മോചനത്തിനായി സമാഹരിച്ച 47 കോടി രൂപ മലയാളിയുടെ സംഘബോധത്തിന്റെ വലിയ ഉദാഹരണമായി മാറി. സമാനമായി, സ്പൈനൽ മസ്കുലാർ അട്രോഫി (SMA) പോലുള്ള അപൂർവ്വ രോഗങ്ങൾ ബാധിച്ച ബേബി മിയ മരിയ, ബേബി ധ്രുവാൻ എന്നിവർക്ക് വേണ്ടി നിശ്ചിത ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കോടികൾ സമാഹരിക്കാനായത്, ഇത്തരം വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുമ്പോൾ മലയാളി സമൂഹം എങ്ങനെ ഒറ്റക്കെട്ടായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്.
ഡിജിറ്റൽ ക്ലൗഡ്ഫണ്ടിംഗിന്റെ സാധ്യതകൾക്കൊപ്പം തന്നെ, അതിന്റെ മറവിൽ തട്ടിപ്പുകൾ നടക്കാനുള്ള സാധ്യതകളും കൂടുതലാണ്. നല്ല ഉദ്ദേശത്തോടെയുള്ള ഓരോ രൂപയും അർഹതപ്പെട്ടവരിലേക്ക് തന്നെ എത്തുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ ഓരോരുത്തരും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ചില ജാഗ്രതകളുണ്ട്.
രേഖകളുടെ ആധികാരികത: ചികിത്സാ സഹായം ആവശ്യപ്പെടുന്നവരുടെ മെഡിക്കൽ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും ആശുപത്രി രേഖകളും കൃത്യമാണോ എന്ന് പരിശോധിക്കുക. വ്യാജമായ രേഖകൾ ഉണ്ടാക്കി പണം തട്ടുന്ന സംഘങ്ങൾ സജീവമാണ്.
അക്കൗണ്ട് വിവരങ്ങൾ: സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പ്രചരിക്കുന്ന യുപിഐ (UPI) ഐഡികളിലോ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടുകളിലോ പണം അയക്കുന്നതിന് മുൻപ്, അവ ചികിത്സ നടക്കുന്ന ആശുപത്രിയുടെ പേരിൽ തന്നെയാണോ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുക. വ്യക്തിഗത അക്കൗണ്ടുകളിലേക്ക് വലിയ തുകകൾ കൈമാറുന്നത് ഒഴിവാക്കുക.
വിശ്വാസ്യതയുള്ള പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ: അംഗീകൃതമായ ക്ലൗഡ്ഫണ്ടിംഗ് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളെ ആശ്രയിക്കുക. എങ്കിലും, ആ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ ഈടാക്കുന്ന കമ്മീഷൻ തുകയെക്കുറിച്ചും പണത്തിന്റെ വിനിയോഗം സംബന്ധിച്ചുള്ള അവരുടെ സുതാര്യതയെക്കുറിച്ചും അറിഞ്ഞിരിക്കുക.
സ്ഥാപനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധം: ഒരു കുടുംബം ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിടുന്ന അപ്പീലുകളേക്കാൾ, വിശ്വാസയോഗ്യമായ ഒരു സമിതിയുടെയോ ട്രസ്റ്റിന്റെയോ കീഴിൽ നടക്കുന്ന സഹായ സമാഹരണങ്ങൾ കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമായിരിക്കും.
പരിശോധന: സംശയകരമായ വാട്സാപ്പ് സന്ദേശങ്ങൾ ഫോർവേഡ് ചെയ്യുന്നതിന് മുൻപ് അവയുടെ യാഥാർത്ഥ്യം അതത് പ്രദേശത്തെ മാധ്യമങ്ങൾ വഴിയോ വിശ്വസ്തരായ സന്നദ്ധ പ്രവർത്തകർ വഴിയോ സ്ഥിരീകരിക്കുക.
ഓരോ അപ്പീലിലും ഒരു ജീവന്റെ തുടിപ്പുണ്ട്; ഓരോ ക്ലൗഡ്ഫണ്ടിംഗിലും മലയാളിയുടെ കൂട്ടായ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ കരുത്തുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, വലിയ ചികിത്സാച്ചെലവുകൾ വ്യക്തികളുടെ ഔദാര്യത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കേണ്ട ഒന്നല്ല എന്നത് ഒരു സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ക്ലൗഡ്ഫണ്ടിംഗ് എന്ന താൽക്കാലിക ആശ്വാസത്തിനപ്പുറം, ആരോഗ്യമേഖലയിലെ അസമത്വങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ സർക്കാർതലത്തിലുള്ള ഇൻഷുറൻസ് പരിരക്ഷകളും ശക്തമായ പൊതുജനാരോഗ്യ നയങ്ങളും അനിവാര്യമാണ്. ഡിജിറ്റൽ കാലത്തെ ഈ സമാന്തര സുരക്ഷാ സംവിധാനം ഒരു പരിഹാരമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ പൊതുജനാരോഗ്യ മേഖലയുടെ പരിമിതികളിലേക്കുള്ള വിരൽചൂണ്ടൽ കൂടിയാണ്. ആരും ചികിത്സയ്ക്കായി കൈനീട്ടേണ്ടി വരാത്ത തരത്തിൽ സുസ്ഥിരമായ ഒരു ആരോഗ്യവ്യവസ്ഥ കെട്ടിപ്പടുക്കാനാണോ, അതോ ഇനിയും വ്യക്തികളുടെ ഔദാര്യത്തെ മാത്രം ആശ്രയിക്കാനാണോ നമ്മൾ തയ്യാറെടുക്കുന്നത് എന്നതാണ് ഈ പ്രതിഭാസം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം.
